Debaty sejmoweV Kadencja

Interpelacja w sprawie uchylania się przez samorządy od obowiązku wypłacania podwyżek dla pielęgniarek, wynikającego z przepisów tzw. ustawy 203

   Szanowny Panie Ministrze! Kierujemy na Pana ręce interpelację w spawie ustawy, która niejednokrotnie już była przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego.    Dodany do ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw art. 4a to powszechnie znany tzw. lex 203. Stanowił odpowiedź na żądania pielęgniarek, formułowane podczas nasilających się pod koniec 2000 r. akcji protestacyjnych.    Zgodnie z treścią art. 203 § 1 pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługuje od dnia 1 stycznia 2001 r. przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia nie niższy niż 203 zł miesięcznie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy łącznie ze skutkami wzrostu wszystkich składników wynagrodzenia.    W myśl art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (DzU nr 91, poz. 408) publicznym zakładem opieki zdrowotnej jest zakład opieki zdrowotnej utworzony przez: ministra lub centralny organ administracji rządowej, wojewodę, jednostkę samorządu terytorialnego, publiczną uczelnię medyczną lub publiczną uczelnię prowadzącą działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych. Natomiast w art. 8 ust. 3 ustawy o ZOZ prawodawca ustalił definicję niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej, którym jest zakład opieki zdrowotnej utworzony przez: Kościół lub związek wyznaniowy, pracodawcę, fundację, związek zawodowy, samorząd zawodowy lub stowarzyszenie, inną krajową albo zagraniczną osobę prawną lub osobę fizyczną oraz spółkę niemającą osobowości prawnej.    Powszechną praktyką samorządów stała się ucieczka od obowiązku świadczenia podwyżek poprzez tworzenie spółek, w których większość udziałów należy do samorządu. Tak ukształtowany podmiot miał z kolei za zadanie utworzenie zakładu opieki zdrowotnej. Tym sposobem kilkadziesiąt samorządów uciekło od obowiązku wypłaty należnych podwyżek.    Kontrowersje wzbudzał fakt, czy zakład opieki zdrowotnej, utworzony przez spółkę, w której większość udziałów posiada samorząd, można uznać za publiczny w świetle art. 4a ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw?    Wątpliwości natury interpretacyjnej rozstrzygnął Sąd Najwyższy, który w składzie 7 sędziów SN z dnia 22.02.2006 r. (sygn. akt II PZP 10/05) postanowił, iż: ˝Zakład opieki zdrowotnej utworzony przez spółkę akcyjną, w której większość akcji mają jednostki samorządu terytorialnego, nie jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej w rozumieniu art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw˝ (DzU z 1995 r. nr 1, poz. 2 ze zm.).    Powyższe stanowisko Sądu Najwyższego oznacza koniec nadziei wielu pielęgniarek, które dochodziły swych praw przed sądem.    W związku z powyższym zapytujemy:    1. Jakie jest Pańskie stanowisko w przedstawionej powyżej kwestii?    2. Czy resort zdrowia zamierza dokonać korekty nieprecyzyjnych przepisów, które pozbawiły możliwości dochodzenia praw przez podmioty, do których ˝ustawa 203˝ była adresowana?    Z wyrazami szacunku    Posłowie Beata Bublewicz, Tomasz Lenz, Krzysztof Lisek i Paweł Olszewski    Warszawa, dnia 7 marca 2006 r.