Debaty sejmoweV Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie taryfikatora kar odnoszących się do samochodów ciężarowych i innych ciężkich pojazdów przekraczających obowiązujące zakazy

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację nr 5443 posła na Sejm RP pana Seweryna Kaczmarka w sprawie taryfikatora kar odnoszącego się do samochodów ciężarowych i innych ciężkich pojazdów przekraczających obowiązujące zakazy uprzejmie przedstawiam następujące stanowisko.    Z dniem 1 listopada 2000 r. weszło w życie rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 25 września 2000 r. w sprawie określenia wykroczeń, za które policjanci są upoważnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego, oraz wysokości mandatów karnych nakładanych przez policjantów za poszczególne rodzaje wykroczeń (DzU nr 88, poz. 987). Wprowadziło ono tzw. taryfikator mandatów karnych, którego istota polega na zobowiązaniu policjanta stosującego postępowanie mandatowe do nakładania grzywien w ściśle określonej wysokości (w przypadku, gdy dany czyn jest uwzględniony w taryfikatorze).    W załączniku do ww. rozporządzenia, zatytułowanym ˝Wysokość grzywien za poszczególne rodzaje wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, nakładanych w drodze mandatu karnego˝, w kolumnie XV ˝Przewóz ładunków i ciągnięcie przyczep˝, został wyszczególniony przejazd bez zezwolenia pojazdu z ładunkiem powodującym przekroczenie określonych wielkości lub zespołu pojazdów o większej niż dopuszczalna liczbie pojazdów bądź długości. Czyny takie wyczerpują znamiona wykroczenia z art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (DzU nr 12, poz. 114 z późn. zm.) w związku z art. 61 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 6, ust. 8 lub ust. 10 (albo art. 62 ust. 4) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (DzU nr 98, poz. 602 z późn. zm.) i przewidziano za nie karę grzywny w wysokości 250 zł.    W tym miejscu pragnę podkreślić, iż unormowania taryfikatora nie wyłączają stosowania przepisów innych aktów prawnych. Jednocześnie podzielam pogląd pana posła, zgodnie z którym najwyższa grzywna nakładana w drodze mandatu, wynosząca 500 zł, nie jest w stanie zrekompensować kosztów (sięgających milionów złotych) likwidacji kolein.    Cytowane rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji taryfikuje jedynie wykroczenie formalne z art. 97 K.w. Rzeczywistą dolegliwością dla osoby decydującej się na jazdę pojazdem bez wymaganego zezwolenia, według intencji ustawodawcy, mają być tzw. opłaty specjalne nakładane na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t.: DzU z 2000 r. nr 71, poz. 838 i nr 86, poz. 958), a nie na podstawie przepisów ustawy Kodeks wykroczeń.    W analizowanej sytuacji znajduje zastosowanie art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych oraz wydane na podstawie art. 13 ust. 1 ww. ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych (DzU nr 51, poz. 607), które określa szczegółowe zasady wprowadzania opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów ˝nienormatywnych˝, tj. pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających dopuszczalne wielkości w przepisach o ruchu drogowym.    W związku z powyższym chciałbym podkreślić, iż interesy państwa są w przedmiotowej kwestii zabezpieczone, natomiast grzywna nakładana w drodze mandatu karnego za czyn z art. 97 K.w. w wysokości 250 zł wydaje się być wystarczająca i w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie w wymierzaniu opłat specjalnych na podstawie przepisów o drogach publicznych.    Nie można podzielić poglądu pana posła, jakoby fakt nieuwzględnienia w załączniku do rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 25 września 2000 r. wykroczenia polegającego na niezastosowaniu się do zakazu ruchu niektórych pojazdów w określonych terminach (stosownie do przepisów rozporządzenia ministra transportu i gospodarki morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach - DzU nr 50, poz. 598) wynikał z przeoczenia tej kwestii. Wspomniane wykroczenie ma wyłącznie charakter formalny (wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 97 K.w.), natomiast podstawowym celem działania policjanta jest wyeliminowanie z ruchu drogowego pojazdu, który w czasie obowiązywania zakazu poruszać się nie powinien. Dlatego też faktycznie nakładana jest grzywna w wysokości do 50 zł, jednak jednocześnie, stosownie do uprawnień na mocy art. 129 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 7 lit. ustawy Prawo o ruchu drogowym, policjant zakazuje osobie kontrolowanej dalszej jazdy w czasie obowiązywania zakazu. W sytuacji kiedy kierujący pojazdem do tego polecenia się nie zastosuje, zachowaniem swym wyczerpuje znamiona wykroczenia ˝staryfikowanego˝ w kolumnie E ˝Znaki i sygnały drogowe˝ w załączniku do rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 25 września 2000 r., jako niezastosowanie się do wiążących poleceń dawanych przez osoby uprawnione do kontroli ruchu drogowego, za które wymierza się grzywnę w wysokości 300 zł.    Z poważaniem    Minister    Marek Biernacki    Warszawa, dnia 1 lutego 2000 r.