Debaty sejmoweV Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie ochrony własności intelektualnej

   Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do interpelacji nr 3037 posła na Sejm RP pana Bogdana Lewandowskiego w sprawie ochrony własności intelektualnej przedkładam poniższe wyjaśnienia.    Zmiany polityczne i społeczno-gospodarcze, jakie nastąpiły w Polsce po 1989 r., w tym zniesienie licencjonowania działalności gospodarczej, zmiany przepisów eksportowych i dewizowych, w znacznym stopniu ułatwiły prowadzenie działalności przestępczej przez osoby naruszające przepisy prawa w zakresie praw autorskich, patentowych, znaków towarowych itp.    Nielegalna produkcja i dystrybucja kaset wideo i audio, programów komputerowych, wydawnictw książkowych i podrobionych wyrobów markowych firm stała się zjawiskiem narastającym w sposób lawinowy. W latach 1989-1991 Polska była jednym z krajów, w których produkcja piracka wyrobów znanych markowych firm i ich podaż zaczęła dominować na terenie bazarów i targowisk miejskich. Naruszanie praw własności intelektualnej zachodnich twórców w Polsce było powodem wielu interwencji na szczeblu dyplomatycznym, a w przypadku niektórych z nich grożono Polsce restrykcjami o charakterze ekonomicznym.    Prowadzone przez Policję systematyczne działania w zakresie ujawniania i ścigania sprawców tego rodzaju przestępstw nie zahamowały w istotny sposób wzrostu zagrożenia tymi patologiami.    Aktualna sytuacja w dziedzinie ujawniania i zwalczania piractwa intelektualnego i przemysłowego oraz wyniki, jakie osiągnęła Policja w okresie od 1993 do I połowy 1999 r., są następujące:    I. Analiza zwalczania przestępstw związanych z naruszaniem ustawy o kinematografii i ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w latach 1993 - I połowa 1999 r. - tzw. wideopiractwa.    Dane statystyczne w zakresie liczby wszczętych postępowań przygotowawczych, zabezpieczonych kaset wideo oraz dynamiki wszczętych postępowań przygotowawczych przedstawia poniższa tabela: Rok 1994 1995 1996 1997 1998 I p. 1999 Wszczęte postępowania przygotowawcze 149 795 720 1398 1244 690 Wartość zabezpieczenia wyrobów w zł 1 180 061 4 847 630 6 786 548 8 679 282 12 322 822 457 328 Dynamika wszczętych postępowań przygotowawczych - 533,5 90,5 194,1 88,9 -    Zwalczanie przez Policję piractwa w dziedzinie kinematografii wspomagane było do 1994 r. przez Biuro Ochrony Własności Intelektualnej (BOWI) i Komitet Kinematografii, a od 1994 r. - po likwidacji BOWI i wstrzymaniu pracy Biura Komitetu Kinematografii - przez Fundację Ochrony Twórczości Audiowizualnej (FOTA). Działania te spowodowały ograniczenie podaży pirackich kaset w oficjalnie działających wypożyczalniach z 95% 1993 r. do ok. 25% w 1998 r.    Formy pirackiej działalności w omawianym okresie ewoluowały od prymitywnych, domowym sposobem kopiowanych filmów, z biało-czarnymi obwolutami, wykonanymi na kserokopiarkach - do pirackich, profesjonalnie wykonanych, zakodowanych kaset, z doskonałej jakości kolorową poligrafią. Aktualnie wideopiractwo jest zorganizowaną przestępczą działalnością, czego dowodem jest prawie natychmiastowe pojawianie się - w kilka dni po kinowej premierze nowego filmu (tzw. hitu), w jednym dniu, na terenie całej Polski, w tej samej szacie graficznej i cenie - pirackiej kasety z tym filmem. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przestępczą działalność wprowadzeni są pracownicy legalnych kopierni i zakładów zajmujących się produkcją i opracowaniem filmów.    Z uwagi na ograniczenia w możliwościach dystrybucji pirackich kopii filmu do wypożyczalni zachodzi uzasadnione podejrzenie, że pirackie kasety dostarczane są za pośrednictwem sieci akwizytorów legalnie działających hurtowników, którzy z tej działalności osiągają dodatkowe, nieewidencjonowane korzyści. Źródłem materiałów wyjściowych do produkcji pirackich kaset są - według posiadanych przez Policję informacji - m.in. filmy rejestrowane na kasetach wideo podczas prywatnych projekcji filmów w kinach, na kasetach promocyjnych, udostępnianych dziennikarzom na konferencjach prasowych przed premierą filmu, filmy nagrywane na kamerę wideo z oryginalnej taśmy filmowej udostępnionej przez właściciela kina z zakładów produkcji kopii filmowych, a także udostępniane piratowi kasety tzw. matki, wypożyczanej lektorom w celu wgrania na film ścieżki dźwiękowej.    Pewnym stałym zjawiskiem jest nadal znaczna podaż pirackich kaset w wersji niemieckojęzycznej, sprzedawanych niemieckim turystom na terenie przygranicznych bazarów i przemyt bardzo niskiej jakości kaset z krajów rosyjskojęzycznych, które po nagraniu polskiej ścieżki dźwiękowej sprzedawane są na bazarach.    Wzrost liczby zabezpieczanych pirackich kaset z 37 087 szt. w 1997 r. do 49 853 szt. w 1998 r. świadczy o narastającym zagrożeniu działalnością przestępczą w tej dziedzinie.    Mimo ograniczenia podaży pirackich kaset wideo wypożyczalnie w małych miejscowościach (w których przeprowadzenie kontroli przez pracowników FOTA jest mało prawdopodobne) nadal bazują na pirackich kasetach, powielanych wielokrotnie domowymi metodami. Rozwój tego rodzaju piractwa spowodowany jest m.in. stosunkowo wysokimi cenami oryginalnych kaset wideo z licencją do wypożyczania. Kształtują się one na poziomie przekraczającym 100 zł za 1 kasetę. Istnieją uzasadnione przypuszczenia pewnego wzrostu podaży pirackich kaset w wypożyczalniach w postaci tzw. wgrywek na stare oryginalne kasety. Inną narastającą formą wprowadzania pirackich kaset do obrotu jest ich masowa sprzedaż przez będących w ciągłym ruchu akwizytorów, poruszających się po terenie giełd samochodowych i bazarów. Cechą charakterystyczną ich postępowania jest to, że dysponują jednorazowo 2-3 kasetami, które sukcesywnie uzupełniają w miarę sprzedaży. Kolejnym zjawiskiem jest sprzedaż bez uprawnień filmów erotycznych w sex-shopach i na stacjach paliwowych. W wielu zaobserwowanych przypadkach są to filmy nielegalnie powielone. Omawiane formy przestępczej działalności powodują wymierne straty dla skarbu państwa.    Nowe techniki w dziedzinie wideo, prezentowane przez przodujące zachodnie firmy, powodują konieczność wprowadzenia zmian jakościowych w walce z wideopiractwem. Dotyczy to m.in. ujawniania przypadków pirackiej produkcji płyt DVD, z możliwością nagrania na nich trzech 90-minutowych filmów, w kilku wersjach językowych. Mogą być one odtwarzane w specjalnych odtwarzaczach lub w komputerach. Charakteryzują się bardzo wysoką jakością zarejestrowanego obrazu, niskim kosztem produkcji i łatwością transportu. Wprowadzane są także na rynek płyty CD, na których można dokonać woielokrotnego zapisu obrazu lub dźwięku (CD-RW). Aktualnym hitem pirackim jest produkcja płyt CD, zawartość (filmy, utwory muzyczne) może być skompresowana w systemie MP3 i innych. W trakcie odtwarzania na sprzęcie komputerowym odpowiedni program dekompresuje pliki. System ten pozwala na kopiowanie pełnometrażowego filmu na jednym krążku CD. Dobry sprzęt komputerowy gwarantuje wysokiej jakości odbiór obrazu i dźwięku. Aby skutecznie zwalczać piractwo na nowych nośnikach, konieczne będzie zaopatrzenie Policji w nowe środki techniczne, umożliwiające odczyt zabezpieczonych u przestępców płyt i dysków komputerowych. Nowe techniki powielania nośników stwarzają nową jakość w dziedzinie zwalczania piractwa w kinematografii. Wzrastająca w Polsce liczba komputerów klasy PC, znajdujących się w rękach prywatnych użytkowników, powoduje wzrost popytu na te nośniki, tym bardziej że:    - do nielegalnego kopiowania filmów na płytach CD nie jest potrzebne specjalistyczne studio, wystarczy komputer i nagrywarka do CD,    - wartość nagranej pirackiej płyty z filmem przekracza znacznie wartość tradycyjnej kasety wideo,    - wymiary krążków CD ułatwiają ich przechowywanie, transport i dystrybucję,    - wartość surowcowa (płyty CD-R) jest niższa od wartości czystej kasety wideo.    Do najbardziej rozpowszechnionych form działalności pirackiej w dziedzinie wideo należy zaliczyć:    - wgrywanie najnowszych kasowych filmów na stare kasety, bez zmiany ich cech zewnętrznych,    - wprowadzanie do obiegu w wypożyczalniach kaset bez licencji, przeznaczonych do użytku domowego,    - sprzedaż kaset pirackich na bazarach, giełdach samochodowych itp.,    - przegrywanie domowym sposobem oryginalnej kasety w kilku egzemplarzach,    - nagrywanie na kasetach wideo najnowszych filmów w trakcie prywatnych, specjalnie w tym celu organizowanych projekcji filmowych i następnie masowe ich powielanie,    - produkowanie kaset z imitacją hologramu lub podrobionym hologramem, nieróżniącym się od oryginału,    - sprowadzanie przez kurierów kaset z nowym filmem wydanym w innym kraju, opracowanie ścieżki dźwiękowej, powielenie i dystrybucja,    - powielanie filmów na płytach CD za pomocą komputerowych laserowych nagrywarek,    - nagrywanie i powielanie filmów w systemie DVD, MP3 i nowszych systemach oraz przekazywanie tak skompresowanych filmów do odbiorcy pocztą elektroniczną, a także przekazywanie ofert sprzedaży pirackich filmów na stronach www w Internecie.    W dziedzinie zwalczania tzw. wideopiractwa podstawowymi instytucjami współpracującymi z Policją i wspomagającymi ją w zakresie identyfikacji i opiniowania podrobionych wideogramów i filmów są:    1. FOTA - Fundacja Ochrony Twórczości Audiowizualnej, 02-727 Warszawa, ul. Wernyhory 2, tel. 644-98-98, fax 644-98-97,    2. Komitet Kinematografii (ograniczona działalność) 00-071 Warszawa, ul. Krakowskie Przedmieście 21/23, tel. 826-02-64.    II. Analiza stanu zwalczania przestępstw związanych z naruszaniem ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w latach 1993 - I połowa 1999 r., tzw. fonopiractwa.    Liczba wszczętych postępowań przygotowawczych, liczba zabezpieczonych nośników fonograficznych oraz dynamika wszczętych postępowań przygotowawczych przedstawione zostały w poniższej tabeli. Rok 1993 1994 1995 1996 1997 1998 I p. 1999 Wszczęte postępowania przygotowawcze 8 43 304 614 1500 1175 463 Zabezpieczenie nośnikówfonograficznych 251 967 66 468 181 845 1 496 662 516 272 374 492 329 388 Dynamika wszczynania postępowań przygotowawczych - 537,5 706,9 201,9 244,3 78,3 -    Zwalczanie piractwa fonograficznego przez Policję wspierane było do końca 1995 r. przez Międzynarodową Federację Producentów Fonograficznych (IFPI), natomiast aktualnie wspierane jest przez Związek Producentów Audio-Wideo (ZPAV), który jest Organizacją Zbiorowego Zarządzania Prawami Autorskimi producentów zrzeszonych w tym związku. Prowadzone przez Policję działania operacyjno-wykrywcze w zakresie zwalczania fonopiractwa spowodowały spadek podaży pirackich nagrań fonograficznych z 98% do 30-35%. W okresie od 1993 r. do końca 1998 r. zlikwidowano m.in. 98 nielegalnych kopiarni kaset, w tym kilka o wydajności, jakiej dotychczas nie spotkano wśród ujawnionych pirakich kopiarni, zarówno w Europie, jak i na świecie, produkujących nielegalne kasety fonograficzne na rynek polski i na eksport.    Cechą charakterystyczną piractwa fonograficznego w dniu dzisiejszym jest zalew polskiego rynku fonograficznego pirackimi płytami CD produkcji ukraińskiej, czeskiej, litewskiej, chińskiej i innych krajów azjatyckich, przemycanymi do Polski i rozprowadzanymi na bazarach na terenie całego kraju przez obywateli rosyjskojęzycznych.    Pirackie kasety fonograficzne polskiej produkcji są oznakowane dosyć dobrze podrobionymi hologramami, jak i hologramami oryginalnymi, które zostały skradzione.    Nowym zjawiskiem, z jakim spotyka się Policja w ostatnim czasie, jest powiększająca się podaż fonogramów na CD-R, wykonywanych na laserowych nagrywarkach komputerowych. Utwory muzyczne są skompresowane w systemie MP3, co pozwala umieścić na jednej płytce do 8-9 godzin muzyki. Oferty pirackie dotyczące tak przygotowanej do skopiowania i powielenia muzyki są umieszczane w Internecie. Zainteresowany odbiera za pośrednictwem poczty elektronicznej pliki muzyczne i sam dokonuje ich zapisu, często w celu ich dalszego powielania. W ten sposób proceder pirackiego powielania i dystrybucji nośników nabiera innej jakości i praktycznie może wyjść poza tereny giełd muzycznych. Zwalczanie tego zjawiska wymaga nie tylko większej wiedzy i specjalizacji policjantów, ale także wyposażenia ich w sprzęt umożliwiający ujawnianie przestępstw i zabezpieczanie materiałów dowodowych.    Jedną z tzw. bezpiecznych metod wprowadzania na polski obszar celny podrobionych płyt CD jest korzystanie z pośrednictwa poczty. Odbywa się to przesyłkami pocztowymi z kraju producenta, które są kierowane przez współpracującego z przemytnikami celnika w urzędzie celnym do odprawy bezcłowej. Tą drogą przesyłane są oddzielnie płyty i poligrafia. Organizatorzy przemytu zaopatrują się w opakowania na terenie kraju. Przesyłki odbierają osoby w różnym wieku, nie związane z tym procederem, które w przypadku ujawnienia próby przemytu twierdzą, że nastąpiła pomyłka i nie oczekują żadnej przesyłki zagranicznej lub oczekują na paczkę z inną zawartością. Pirackie płyty lub inne podrobione produkty wprowadzane są także na polski obszar celny w ramach fikcyjnego tranzytu.    Najczęściej spotykanymi formami fonopiractwa występującego w Polsce są:    - produkcja wykonywana w kraju na eksport lub dla rejonów przygranicznych,    - produkcja kaset bez umieszczania na nich oznaczeń jakiegokolwiek dystrybutora,    - produkcja kaset z umieszczonym na nich logo fikcyjnych firm,    - wytwarzanie tzw. składanek najlepszych utworów jednego lub kilku wykonawców,    - wytwarzanie kaset będących bardzo dobrym naśladownictwem oryginalnych, z dobrze podrobionym hologramem,    - wytwarzanie płyt CD w legalnie działających polskich tłoczniach w ilościach większych, niż wynika to z zamówienia - w celu nielegalnej dystrybucji,    - przemyt do Polski płyt CD produkcji ukraińskiej, litewskiej, bułgarskiej, krajów azjatyckich i innych,    - przesyłanie pocztą elektroniczną skompresowanych w systemie Real Audio i MP3 plików muzycznych do odbiorcy, a następnie powielanie ich na laserowych nagrywarkach komputerowych,    - oferowanie pirackich nagrań na stronach www w Internecie.    W zwalczaniu piractwa fonograficznego instytucjami wspomagającymi Policję są:    - IFPI - Międzynarodowa Federacja Producentów Fonograficznych, koordynująca współpracę krajowych związków producentów wideo, mieszcząca się: 00-042 Warszawa, ul. Nowy Świat 59 m. 12, tel. 826-36-25,    - ZPAV - Związek Producentów Audio Video - Organizacja Zbiorowego Zarządzania Prawami Pokrewnymi (producenci), 00-380 Warszawa, ul. Kruczkowskiego 12 m. 2, tel. 625-66-99; 625-69-66; fax 625-16-66;    - ZAiKS - Organizacja Zbiorowego Zarządzania Prawami Autorskimi i Kompozytorów, 00-092 Warszawa, ul. Hipoteczna, tel. 827-60-61.    III. Analiza stanu zwalczania przestępstw związanych z naruszaniem ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w latach 1994 - I połowa 1999 r., tzw. piractwa komputerowego.    Dane liczbowe dotyczące wszczętych postępowań przygotowawczych i zabezpieczonych nośników informatycznych oraz dynamiki wszczętych postępowań przygotowawczych przedstawione zostały w poniższej tabeli. Rok 1994 1995 1996 1997 1998 I p. 1999 Wszczęte postępowania przygotowawcze 15 71 151 279 267 239 Zabezpieczenie nośnikówfonograficznych 151 500 17 260 14 879 30 364 87 947 37 251 Dynamika wszczętychpostępowań przygotowawczych - 473,3 212,6 184,7 95,6 -    Problem zwalczania nielegalnego powielania i dystrybucji programów i gier komputerowych zaistniał w Polsce dopiero po fakcie uznania takiej działalności jako przestępczej w zrozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W naszym kraju jest to zjawisko występujące przede wszystkim w dużych miastach, w których funkcjonują giełdy elektroniczne i komputerowe i mają swoje siedziby wyższe uczelnie.    Systematyczne działania kontrolno-represyjne, prowadzone przez Policję na giełdach komputerowych - przede wszystkim w Warszawie, Łodzi, Krakowie, Wrocławiu, Gdańsku, Lublinie i Poznaniu - przyczyniły się w znacznym stopniu do ograniczenia podaży nielegalnie powielonych użytkowych programów komputerowych. Wśród zatrzymanych przez Policję osób zajmujących się nielegalnym powielaniem i wprowadzaniem do obrotu programów komputerowych spotyka się przede wszystkim studentów i pracowników naukowych wydziałów informatyki, elektroniki i matematyki wyższych uczelni.    Nagminnym zjawiskiem jest sprzedaż nielegalnie powielonych programów przez nieletnich. Podstawowym zadaniem Policji w takich przypadkach jest operacyjne ustalenie, a następnie zatrzymanie osób dorosłych organizatorów tego procederu. Innym, obecnie powszechnym zjawiskiem jest sprzedaż gier telewizyjnych, tzw. cartridge do konsoli typu ˝Pegasus˝, ˝Sony Playstation˝ i do ręcznych konsoli ˝Game Boy˝, głównie przez obywateli rosyjskojęzycznych. Są to głównie płyty CD, podrobione i przemycone przez sprzedających do Polski. Krajowi sprawcy, zajmujący się kopiowaniem programów, posługują się profesjonalnym sprzętem. Inny sposób rozpowszechniania pirackich programów to sprzedaż w sklepach nowych komputerów z oprogramowaniem, na które nie jest dodawana licencja.    Cechą charakterystyczną tego rodzaju przestępczości jest olbrzymia wartość zabezpieczanych przez Policję programów i sprzętu. Np. w jednym tylko przypadku, w trakcie działań kontrolno-represyjnych na warszawskiej giełdzie komputerowej, zabezpieczono 122 szt. CD-Rom, z programami użytkowymi, których wartość handlowa przekraczała kwotę 18 000 000 zł. Przypadki zabezpieczenia podrobionych wyrobów wartości powyżej 1 000 000 zł są w tej dziedzinie zwalczania piractwa intelektualnego bardzo częste.    W ostatnim okresie zarejestrowano nowy kierunek działań pirackich w dziedzinie nielegalnego kopiowania i wprowadzania do obrotu programów komputerowych, tj. masowe wprowadzanie do obrotu pirackich encyklopedii i programów nauczania języków, lektur szkolnych, pomocy z różnych przedmiotów i całej gamy gier komputerowych. Podaż piracka zaczyna przewyższać podać użytkowych programów takich firm, jak np. Microsoft.    Nowym zjawiskiem, które pojawiło się w dziedzinie piractwa komputerowego, są pirackie oferty sprzedaży najnowszych programów i gier, a także muzyki na CD, zamieszczane na stronach tytułowych w Internecie. Dokonywanie zamówień odbywa się przy wykorzystaniu poczty elektronicznej. Nielegalnie powielone nośniki przesyłane są często za pośrednictwem poczty. Całość operacji odbywa się poza zasięgiem istniejących giełd komputerowych. Oferty pirackie zawierają 1000-1500 użytkowych programów komputerowych, tyle samo gier i po kilka tysięcy ofert utworów muzycznych. Coraz częściej pojawiają się w sprzedaży płyty CD-R zapisane w systemie MP3, zawierające na jednym krążku kilka programów komputerowych, gier lub muzycznych albumów.    Należy stwierdzić, że z uwagi na ceny nowych programów komputerowych i olbrzymie na nie zapotrzebowanie przestępczość w tej branży ma charakter rozwojowy. Aktualnie problemem nie tylko warszawskim, ale chyba ogólnopolskim, rzutującym na wizerunek naszego kraju jest handel na górnej koronie Stadionu X-lecia w Warszawie - jednego z największych bazarów europejskich. Wśród oferowanych tam przez rosyjskojęzycznych sprzedawców tysięcy pirackich nośników na płytach CD prawie 40% stanowią programy użytkowe do komputerów, tłoczone poza granicami RP - głównie na Ukrainie i w Rosji.    Do podstawowych form piractwa komputerowego należy zaliczyć:    - powielanie na poczekaniu programu na terenie giełdy lub na zapleczu sklepu,    - przyjęcie na giełdzie zamówienia i realizacja w umówionym terminie,    - wykonanie zleceń telefonicznych lub przekazanych pocztą elektroniczną,    - sprzedaż nowych komputerów nielegalnie oprogramowanych oraz sprzedaż programów OEM oddzielnie, bez komputera,    - organizowanie sprzedaży pirackich programów przez nieletnich,    - nielegalną eksploatację pirackich programów zainstalowanych w komputerach działających zarówno w firmach prywatnych, jak i państwowych - wbrew warunkom licencji lub bez niej,    - nadprodukcję programów na CD w legalnie działających polskich tłoczniach, w celu nielegalnej dystrybucji,    - sprzedaż programów na CD przemyconych z innych krajów,    - handel za pośrednictwem Internetu,    - handel nielegalnie powielonymi CD-R, nagranymi w różnych systemach.    W dziedzinie ochrony programów komputerowych działania policyjne są wspomagane przez następujące firmy:    - ˝Lege Artis˝ spółka cywilna, tel. 632-01-83,    - PRO - Polski Rynek Oprogramowania - Organizacja Zbiorowego Zarządzania Prawami do Programów Komputerowych, 00-503 Warszawa, ul. Nowogrodzka 31, tel. 622-06-95,    - HetMan (agencja) - ochrona programów firmy YDP Multimedia (Young Digital Poland) - programy multimedialne do nauki języków obcych (80-244 Gdańsk, ul. Grunwaldzka 103, tel. 0-58-44-67-92).    IV. Analiza stanu zwalczania naruszeń ustawy o znakach towarowych i ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, tzw. piractwa przemysłowego.    Dane statystyczne dotyczące zwalczania piractwa przemysłowego przedstawia poniższa tabela: Rok 1994 1995 1996 1997 1998 I p. 1999 Wszczęte postępowania przygotowawcze 149 795 720 1398 1244 690 Wartość zabezpieczeniawyrobów w zł 1 180 061 4 847 630 6 786 548 8 679 282 12 322 822 457 328 Dynamika wszczętychpostępowań przygotowawczych - 533,5 90,5 194,1 88,9 -    Piractwo przemysłowe, czyli produkcja i wprowadzanie do obrotu podrobionych wyrobów, lub nakładanie zastrzeżonych znaków towarowych na wyroby niemarkowe, jest ścigane z art. 57 ustawy o znakach towarowych, art. 24 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a także, w niektórych przypadkach - z art. 306 K.k.    Możliwość uzyskania w krótkim okresie znacznych, nieewidencjonowanych zysków, przy stosunkowo niewielkim zagrożeniu ze strony organów ścigania powoduje, że temat piractwa przemysłowego jeszcze przez długi okres będzie stałym elementem pracy policjantów pionu ds. przestępczości gospodarczej. Dodatkowy wpływ na masowe pojawianie się podrobionych wyrobów znanych firm ma moda na produkty określonych firm i duży popyt spowodowany m.in. kampaniami reklamowymi, prowadzonymi przez markowe firmy.    Ściganie piractwa przemysłowego poza przypadkami określonymi w Kodeksie karnym odbywa się w trybie wnioskowym. Policja podejmuje takie działania we współpracy z zainteresowanymi firmami, wśród których należy wymienić przede wszystkim firmę Adidas, Levi's Strauss, Reebok, Jacobs, Mustang, Fila, Vegeta, Disney, Krakus, Polmos, Ptyś - Tarczyn.    Miejscami, w których wprowadzane są do obrotu podrobione wyroby, są przede wszystkim duże bazary (Stadion X-lecia w Warszawie, bazar w Tuszynie k/Łodzi) oraz hurtownie i składy celne, przez które wprowadza się na rynek importowane podróbki wyprodukowane w Turcji, Chinach, Korei itp. Narastającym problemem jest bezkarna sprzedaż podrobionych wyrobów przez obywateli pochodzenia azjatyckiego na terenie prawie wszystkich polskich bazarów. Problemem jest także masowa produkcja wyrobów tekstylnych w nielegalnych zakładach krawieckich, działających na terenie woj. mazowieckiego i łódzkiego.    Przeprowadzone w latach 1994-1999 działania operacyjno-wykrywcze oraz uzyskane wyniki świadczą jednoznacznie o nasileniu podaży podrobionych wyrobów w okresie wiosenno-letnim, przed sezonem wakacyjno-urlopowym, a następnie w okresie wrzesień-październik, przed sezonem zimowym.    Nadal rozwija się sprzedaż podrobionych wyrobów na małych targowiskach i giełdach samochodowych. Cechą charakterystyczną jest tu zanik stoisk wyspecjalizowanych w sprzedaży podróbek i rozrzucenie masy towarowej (podrobionych wyrobów) na dużą liczbę stanowisk, co uniemożliwia Policji skuteczne działania i zabezpieczenie wyrobów. Prawie 80% podrobionych wyrobów tekstylnych oznakowanych jest znakami towarowymi firmy Adidas i Nike, pozostałe 20% to podrobione wyroby innych markowych firm, takich jak: Fila, Reebok, Levi's i innych. Zaobserwowano wzrastającą podaż podrobionych zabawek markowych firm (Lego, Barbie, gry typu ˝Monopoly˝ itp.) występującą również na terenie całego kraju.    Cechą charakterystyczną organizacji sprzedaży omawianych wyrobów jest to, że są one oferowane w niewielkich partiach (3-6 szt.) i rozprowadzane w prawie wszystkich punktach sprzedaży danego bazaru. W tej sytuacji jakiekolwiek działania policyjne wymagają koncentracji dużych sił, co w wielu przypadkach kończy się dekonspiracją działań. W przypadku użycia małych sił policyjnych podrobione wyroby są zabezpieczane na 1-3 stanowiskach (pozostałe osoby z innych stanowisk w tym czasie zaprzestają handlu), co z uwagi na niewielką ich liczbę jest dla prokuratora podstawą do umorzenia sprawy z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu. Praktycznie wszyscy hurtownicy i sprzedawcy (niezależnie od województwa), zatrzymani w trakcie wprowadzania do obrotu podrobionych wyrobów, tłumaczą się niewiedzą dotyczącą praw do zarejestrowanych znaków towarowych, zakupem sprzedawanego towaru ˝w dobrej wierze˝ oraz przedstawiają ˝podrobione˝ rachunki świadczące o tym, że towar zakupili na Stadionie X-lecia w Warszawie. Nie jest to prawdą, gdyż rozmowy przeprowadzone z nimi świadczą, że wielu z nich nie zna usytuowania i charakteru funkcjonowania stadionu. Ponadto nie jest możliwe ze względów ekonomicznych, aby sprzedawcy z odległych województw przyjeżdżali do Warszawy w celu zaopatrzenia się w kilka sztuk ˝podrobionych˝ koszulek lub spodni. Robią to osoby organizujące tę sprzedaż, które zakupują podrobione wyroby w hurtowniach lub bezpośrednio od producentów, przywożą do danej miejscowości i tam rozprowadzają wyroby do jak największej liczby punktów sprzedaży.    Nowymi zjawiskami w tej dziedzinie pirackiej produkcji są:    - import do Polski wyrobów tekstylnych bez oznaczeń, a następnie nakładanie oznaczeń przez sprzedawcę lub hurtownika, w zależności od zapotrzebowania rynku,    - bezkarna sprzedaż na bazarach wszywek, metek, przywieszek, guzików itp. z naniesionymi znakami towarowymi znanych firm,    - inwestowanie przez przestępców w produkcję i dystrybucję podrobionych luksusowych artykułów spożywczych (kawa, czekolada, przyprawy, lody, itp.) leków (aspiryna Bayera, Viagra), środków chemicznych i kosmetyków (proszki do prania, szampony itp.) oraz modnych, reklamowanych w TV produktów (zegarki, nożyczki do maszynek do golenia),    - przemyt oryginalnych wyrobów markowych, kupowanych przez polskich ˝handlowców˝ z wykorzystaniem preferencji celnych przyznawanych przez kraje zaawansowane technicznie dla krajów rozwijających się, które następnie są nielegalnie wprowadzane na polski obszar celny,    - import wyrobów z zamaskowanymi znakami towarowymi znanych markowych firm, ukrytymi pod innymi znakami, łatwymi do usunięcia,    - zamieszczenie ofert sprzedaży podrobionych wyrobów na stronach www w Internecie.    Szczególnie niebezpiecznym i rozszerzającym się zjawiskiem jest produkcja, dystrybucja i import podrobionych części do samochodów. Odnosi się to przede wszystkim do drogich, luksusowych samochodów, produkowanych przez takie firmy, jak: Mercedes, Toyota, Ford, Nissan, BMW. Są to części różnego rodzaju, poczynając od elementów wyposażenia, a kończąc na częściach silnika i zawieszenia, wymagających atestu. Tolerowanie tego procederu może wpłynąć ujemnie na stan bezpieczeństwa na naszych drogach.    W praktyce w wielu czynnościach związanych z ujawnieniem i zwalczaniem piractwa intelektualnego i przemysłowego Policja jest wspierana specjalistyczną wiedzą przez wyspecjalizowane organizacje cywilne lub specjalnie do tego celu przeszkolonych pracowników zainteresowanych firm. Jest to powszechnie przyjęty w krajach Unii system współpracy Policji z poszkodowanymi.    W dziedzinie ochrony znaków towarowych współpracę z Policją podjęły firmy: Adidas, Levi's Strauss, Nike, Reebok, Disney, Vegeta, Fila, Wrangler, Big Star, Du Star, Du Pont, Fruit of the Loom, Goretex, Ptyś, Krakus. Z wymienionych firm tylko pierwsze cztery jednoznacznie oceniły aktualny stan zagrożenia polskiego rynku podrobionymi wyrobami i zatrudniły specjalnie wyszkolonych pracowników do bezpośredniej współpracy z Policją. Pozostałe angażują się do współpracy jedynie w przypadku ujawnienia dużych partii podrobionych wyrobów.    W przypadku ochrony znaków towarowych konieczność takiej współpracy wynika z aktualnego stanu prawnego, obowiązującego w tej dziedzinie w Polsce. Zgodnie z polskimi przepisami prawnymi, inicjatywa związana ze ściganiem naruszeń znaku towarowego należy do poszkodowanego. Poszkodowany, tzn. firma lub jej przedstawiciel jest zobowiązany do złożenia w organach ścigania zawiadomienia o dokonaniu o dokonaniu na jego szkodę przestępstwa, określenia miejsca i sposobu naruszenia praw oraz żądania ścigania sprawcy. Z uwagi na olbrzymią liczbę powstających co roku nowych wzorów wyrobów przemysłowych, rejestrację nowych znaków itp., Policja - przy jej liczebności i zadaniach, jakie ma realizować - nie jest w stanie sama skutecznie zwalczać naruszeń znaków towarowych. Stąd też taka pomoc i współpraca są konieczne.    Należy zaznaczyć, że duży wpływ na skuteczność zwalczania piractwa przemysłowego mają:    1. Polityka ochrony wyrobów przez firmy.    Na polskim rynku działa wiele firm, które do ochrony swoich wyrobów przykładają duże znaczenie. Prowadzą stały, charakterystyczny system oznakowań wyrobów (tzw. metki, przywieszki), sposób pakowania, system zabezpieczeń dokumentów handlowych, a nawet pewne ukryte cechy identyfikacyjne, znane tylko części pracowników zajmujących się ochroną rynku. Ułatwia to znakomicie weryfikację wyrobów przez organa ścigania w przypadku podejrzeń, że są one podrobione. Są jednak i funkcjonują na rynku nawet duże firmy, które mają tak różny system oznakowań swoich wyrobów, że ich identyfikacja, w przypadku pewnej staranności produkcji pirackiej, jest utrudniona.    2. Polityka dystrybucji wyrobów przez znane markowe firmy.    Wielu znanych światowych producentów ustanowiło swoich przedstawicieli handlowych jako jedynych oficjalnych odbiorców i importerów oryginalnych wyrobów. Przedstawiciele ci mają możliwość zakupienia oryginalnych wyrobów po najniższych cenach, tym samym mogą przedstawiać najbardziej atrakcyjną ofertę sprzedaży wyrobów o gwarantowanej jakości, oferowanych w firmowych lub autoryzowanych sklepach. W tej sytuacji dziwnym wydaje się coraz częściej obserwowany, zarówno przez Policję, jak i oficjalnych przedstawicieli firm, tzw. import równoległy oryginalnych towarów, sprowadzanych po znacznie niższych cenach niż przez oficjalnych przedstawicieli i sprzedawanych w przypadkowych sklepach oraz na terenie bazarów i targowisk, razem z wyrobami podrobionymi. Wielu takich importerów posiada nawet certyfikaty autentyczności na sprowadzane wyroby. Wielkie międzynarodowe markety, jakich sieć powstała w dużych polskich miastach, sprowadzają wyroby markowe bezpośrednio z krajów właścicieli, poza oficjalnymi przedstawicielami tych firm. Jakość sprzedawanych tam wyrobów markowych firm i ich ceny mogą sugerować próbę sprzedaży zalegających magazyny towarów przecenionych i tym samym wypaczają wiedzę przeciętnego nabywcy o jakości wyrobów markowych firm.    3. Polityka zwalczania piractwa stosowana przez duże markowe firmy.    Pokrzywdzeni - tzn. firmy, których znaki towarowe zostały bezprawnie naruszone, starają się wywrzeć na swoich pracownikach i organach ścigania nacisk na ograniczenie działań wykrywczych jedynie w kierunku ujawniania i zwalczania dużych producentów, importerów i hurtowników. Jest to kierunek niewątpliwie słuszny, ale też jest to znakomite ułatwienie działalności piratom i oddanie im inicjatywy i rynku.    Analiza dotychczasowych polskich doświadczeń wskazuje, że ujawnienie jednego producenta lub importera przypada średnio na 25-30 wszczętych postępowań karnych. Ujawnienie producenta lub hurtownika jest często wynikiem dochodzenia prowadzonego przeciwko drobnym sprzedawcom detalicznym. Zachodzi również konieczność udowodnienia, że dany producent lub hurtownik wprowadzał towar na rynek, gdyż sama produkcja podrobionych wyrobów, bez udowodnienia, że są one wprowadzane do obrotu zgodnie z obowiązującym w Polsce prawem, nie jest karalna. Uzależnienie prowadzenia działań antypirackich od możliwości zabezpieczenia znacznej liczby podrobionych wyrobów powoduje faktyczne oddanie bazarów i targowisk w ręce piratów. Rozprowadzają oni swoje wyroby w liczbie od kilku do kilkunastu sztuk w każdym dostępnym im punkcie sprzedaży. W ten sposób znaczna masa towarowa jest tak rozprowadzona, że wyłączenie jej ze sprzedaży wymaga użycia znacznych sił policyjnych, co z uwagi na wielkość polskich targowisk nie zawsze jest możliwe. Dlatego też z punktu widzenia i doświadczeń Policji działania antypirackie powinny zmierzać zarówno w kierunku ujawniania organizatorów przestępczej działalności, jak i przeciwko pojedynczym sprzedawcom. Utrwala się w ten sposób świadomość nieuchronności odpowiedzialności sprawców za dokonane przestępstwo.    Wydział ds. Przestępczości Gospodarczej Biura Koordynacji Służby Kryminalnej Komendy Głównej Policji koordynuje działania operacyjno-rozpoznawcze prowadzone przez wojewódzkie komendy Policji, a w szczególności:    - dokonuje ustaleń w naczelnych instytucjach i organach administracji państwowej,    - uzyskuje z Ministerstwa Kultury i Sztuki i Ministerstwa Sprawiedliwości interpretacje przepisów ustaw regulujących produkcję i dystrybucję wyrobów chronionych,    - udziela pomocy w uzyskiwaniu potwierdzeń posiadania koncesji na powielanie kaset fonograficznych przez firmę będącą w zainteresowaniu operacyjnym Policji,    - organizuje współpracę Policji z organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi (PRO, ZPAV, ZAiKS),    - ułatwia uzyskiwanie przez jednostki terenowe danych dotyczących rodzaju, wartości i skali prowadzonego przez rozpoznawane i rozpracowywane firmy importu i eksportu nośników fonograficznych, wideo, opakowań itp.,    - udziela pomocy przy powoływaniu ekspertów i uzyskiwaniu ekspertyz w trakcie wykonywania przez Policję czynności operacyjno-sprawdzających,    - udziela pomocy w nawiązywaniu kontaktów z biegłymi sądowymi w dziedzinach objętych ustawami o Prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawie o znakach towarowych,    - nadzoruje międzywojewódzkie działania policyjne w sprawach o dużym zasięgu terytorialnym,    - udziela pomocy w realizacji dużych spraw,    - analizuje stan zagrożenia rynku piracką działalnością, przekazuje informacje uogólniające na temat sposobów ujawniania i mechanizmów przestępczego działania sprawców naruszających prawa własności intelektualnej,    - udziela pomocy we współpracy i współdziałaniu Policji ze służbami celnymi, Strażą Graniczną i innymi instytucjami zajmującymi się zwalczaniem tego rodzaju przestępczości.    V. Podsumowanie.    W okresie od 1993 do I połowy 1999 r. w wyniku ujawniania i zwalczania przestępstw w sferze twórczości intelektualnej i produkcji przemysłowej policjanci pionu ds. przestępczości gospodarczej zabezpieczyli:    - 344 540 szt. pirackich kaset wideo oraz sprzęt do ich nagrywania ogólnej wartości 8 596 755 zł,    - 3 203 402 szt. pirackich kaset fonograficznych i CD oraz sprzęt do ich nagrywania ogólnej wartości 48 922 026 zł,    - 193 714 szt. pirackich nośników informatycznych (dyskietki, CD-R, cartridge) i sprzęt do ich nagrywania wartości 24 396 406 zł,    - podrobione artykuły przemysłowe (odzież, obuwie, kosmetyki itp.) i sprzęt do ich produkcji wartości 40 664 628 zł.    Zlikwidowano nielegalnych 98 kopierni kaset wideo, 101 kopierni kaset fonograficznych, 152 kopiernie nośników informatycznych, 216 zakładów produkujących podrobione wyroby tekstylne, chemiczne i spożywcze.    Ogółem w latach 1993 - I połowa 1999 r. zabezpieczono podrobione wyroby i sprzęt do ich produkcji wartości ponad 122,5 mln zł i wszczęto przeciwko sprawcom i dystrybutorom tych wyrobów 15 970 postępowań przygotowawczych w sprawach o naruszenie ustawy o kinematografii, ustawy o Prawie autorskim i prawach pokrewnych, ustawy o znakach towarowych, ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Kodeksu karnego skarbowego i Kodeksu karnego.    Nie sposób pominąć olbrzymich strat finansowych ponoszonych przez producentów i dystrybutorów oryginalnych wyrobów oraz przez skarb państwa, wynikających z niewpłacanych podatków od zysków oficjalnie działających firm. Działalność piracka powoduje rozwój tzw. szarej strefy, która wywiera negatywny wpływ na gospodarkę kraju.    Szczególnym problemem, i to w skali krajowej, jest Stadion X-lecia w Warszawie. Praktycznie jest to jedno z największych targowisk w Europie, na którym zogniskowała się podaż wszelkich wyrobów podrobionych, wprowadzanych do obrotu na polskim rynku. Znaczna liczba osób, które sprzedają wyroby na tym obiekcie, powoduje, że w masie przestępcy czują się bezkarni. Doraźne działania policyjne, jakie są organizowane na terenie stadionu, nie przynoszą oczekiwanych skutków. Dopływ podrobionych produktów, w tym przede wszystkim płyt CD i wyrobów tekstylnych, nielegalnie wprowadzonych na polski obszar celny, organizowany jest z magazynów znajdujących się w autokarach obywateli rosyjskojęzycznych sprzedających pirackie produkty na tym obiekcie oraz z hurtowni wybudowanych na błoniach stadionu. Pozwala to na natychmiastowe uzupełnianie niedoborów spowodowanych zabezpieczeniem przez Policję wyrobów pirackich. W niektórych przypadkach Policja prowadząca działania antypirackie jest nawet atakowana przez sprzedawców. Ten wizerunek stadionu jest niechlubną wizytówką Warszawy i może mieć znaczny wpływ na opinię o Polsce jako kraju, w którym prawa własności intelektualnej nie są skutecznie chronione.    Innym problemem mającym niewątpliwie wpływ na efektywność działalności Policji w zwalczaniu piractwa intelektualnego jest umarzanie przez niektóre prokuratury rejonowe postępowań przygotowawczych dotyczących piractwa z powodu np. ˝znikomej społecznej szkodliwości czynu˝, lub ˝z braku interesu społecznego w objęciu ściganiem z urzędu przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego˝. W tym celu zmieniana jest kwalifikacja czynu z art. 116 ust. 3 na art. 118 ust. 1 ustawy o Prawie autorskim i prawach pokrewnych. W wytycznych skierowanych do prokuratur rejonowych przez Prokuraturę Apelacyjną w Zielonej Górze stwierdza się, że przedstawiciele ZPAV (Organizacji Zbiorowego Zarządzania Prawami Autorskimi w dziedzinie produkcji fonogramów) nie mogą składać opinii dotyczących zabezpieczonych nośników fonograficznych, gdyż są stroną w sprawie. Jednocześnie nie ma w RP innych wiarygodnych osób, które mogą jednoznacznie stwierdzić, czy dany wyrób jest podrobiony, czy też oryginalny, i do kogo należą prawa autorskie i producenta. Idąc tym tokiem rozumowania Centralne Laboratorium Kryminalistyczne KGP też może nie być wiarygodne, gdyż ekspertyzy przeprowadzają policjanci, którzy są stroną w sprawie, lub w przypadku odzyskania skradzionego przedmiotu należałoby powoływać bezstronnych biegłych, którzy ustaliliby, czy dany przedmiot należał do pokrzywdzonego, czy też nie. Problem ten powinien być rozwiązany kompleksowo w odniesieniu do wszelkich dóbr zawierających wartości intelektualne, w szczególności chronione ustawą o Prawie autorskim i prawach pokrewnych i ustawą o znakach towarowych.    Zagrożenie polskiego rynku podażą wyrobów podrobionych rośnie. Należy liczyć się z dalszym wzrostem podaży podrobionych wyrobów, zarówno z dziedziny twórczości intelektualnej, jak i produkcji przemysłowej, oraz koniecznością zaangażowania większych niż dotychczas sił policyjnych w celu opanowania tego zjawiska i dostosowania polskiego rynku do standardów obowiązujących w krajach Unii Europejskiej. Polska, poza rynkiem zbytu, będzie krajem tranzytowym dla podrobionych wyrobów produkowanych w krajach azjatyckich, przeznaczonych na rynki zachodnioeuropejskie.    W związku ze wzrastającym zagrożeniem w przedmiotowym zakresie w dniu29 czerwca ub. r. przekazane zostały do wszystkich komend wojewódzkich policji szczegółowe zadania, mające na celu intensyfikację działań antypirackich w II półroczu 1999 r.    Działaniami tymi objęte były największe polskie bazary i targowiska, ze szczególnym uwzględnieniem obiektów usytuowanych w pasie przygranicznym. Realizacje te poprzedzone zostały gruntownym rozpoznaniem operacyjnym, umożliwiającym ustalenie producentów, hurtowników, importerów i organizatorów sprzedaży podrabianych wyrobów, a także sprawców dokonujących przestępstw w dziedzinie naruszeń praw własności intelektualnej wykorzystujących najnowsze zdobycze techniki, w tym przede wszystkim techniki komputerowej.    Działania mające na celu ochronę praw autorskich i pokrewnych, w zakresie swojej ustawowej własności, podejmuje również Straż Graniczna. Ujawnione nielegalnie powielone nagrania audio-video, programy komputerowe przekazywane są, zgodnie z właściwością Policji, która prowadzi postępowania przygotowawcze o przestępstwa z ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o Prawie autorskim i prawach pokrewnych (DzU nr 24, poz. 83). W przypadku ujawnienia podczas kontroli granicznej przemytu nielegalnie kopiowanych nośników utworów, Straż Graniczna prowadzi postępowania przygotowawcze karne skarbowe, zaś w pozostałym zakresie, tj. o przestępstwa z ustawy o Prawie autorskim i prawach pokrewnych, wyłączone materiały przekazywane są zgodnie z właściwością do Policji.    W 1998 r. funkcjonariusze Straży Granicznej ujawnili i zabezpieczyli nielegalnie kopiowane nośniki utworów wartości łącznej 972 960 zł, z tego płyty kompaktowe wartości 861 090 zł, gry komputerowe wartości 67 500 zł, kasety magnetofonowe i wideo wartości 44 370 zł. W 1998 r. nie stwierdzono przypadków ujawnienia programów komputerowych.    W trakcie kontroli granicznej i innych działań granicznych na poszczególnych odcinkach granicy państwowej ujawniono nielegalnie kopiowane nośniki utworów:    1) z Republiką Federalną Niemiec o wartości szacunkowej 705 207 zł,    2) Z Republiką Ukrainy o wartości szacunkowej 45 113 zł,    3) z Republiką Litwy płyty o wartości szacunkowej 177 640 zł,    4) z Republiką Białorusi o wartości szacunkowej 31 100 zł,    5) z Republiką Czeską o wartości szacunkowej 10 000 zł,    6) na granicy morskiej o wartości szacunkowej 3900 zł.    W 1998 r. Straż Graniczna wszczęła i prowadziła 13 postępowań przygotowawczych w sprawie przemytu (art. 80-81 K.k.s.) nielegalnie kopiowanych nośników utworów w postaci 8474 płyt kompaktowych i 11 500 cartridgy wartości 228 470 zł.    Nadto w ramach prowadzonych we współdziałaniu z Policją działań związanych z kontrolą legalności pobytu cudzoziemców na terytorium RP w 1998 r. zabezpieczono 337 płyt kompaktowych.    W 1999 r. funkcjonariusze Straży Granicznej ujawnili i zabezpieczyli nielegalnie kopiowane nośniki utworów o wartości łącznej 1 551 085 zł, z tego w przejściach granicznych o wartości 1 146 655 zł.    W trakcie kontroli granicznej i innych działań granicznych na poszczególnych odcinkach granicy państwowej ujawniono nielegalnie kopiowane nośniki utworów:    1) z Republiką Federalną Niemiec o wartości szacunkowej 705 207 zł,    2) z Republiką Ukrainy o wartości szacunkowej 115 050 zł,    3) z Republiką Litwy płyty o wartości szacunkowej 637 700 zł,    4) z Republiką Białorusi o wartości szacunkowej 21 780 zł,    5) z Republiką Czeską o wartości szacunkowej 34 300 zł,    6) z Republiką Słowacką o wartości szacunkowej 49 160 zł,    7) na granicy morskiej o wartości szacunkowej 24 350 zł.    W 1999 r. straż graniczna wszczęła i prowadziła 20 postępowań przygotowawczych w sprawie wprowadzenia na polski obszar celny nielegalnie kopiowanych nośników w postaci płyt kompaktowych wartości szacunkowej 484 580 zł, kaset wideo wartości szacunkowej 7650 zł i gier komputerowych wartości szacunkowej 51 030 zł.    Nadto w ramach prowadzonych we współdziałaniu z Policją, innymi organami oraz w ramach działań własnych, związanych z kontrolą legalności pobytu cudzoziemców na terytorium RP, zabezpieczono 29 643 płyt kompaktowych, 400 sztuk kaset magnetofonowych i 250 kaset wideo o łącznej wartości szacunkowej 829 633 zł.    W celu zwiększenia skuteczności rozpoznawania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej przypadków naruszania praw autorskich, w 1999 r. organizowane były szkolenia o tej tematyce z udziałem przedstawicieli Koalicji Antypirackiej.    W roku 2000 z uwagi na fakt planowanych w ramach kontynuacji działań o kryptonimie ˝Pobyt˝ działań kontrolnych na bazarach i targowiskach, zważywszy, że są to również miejsca handlu nielegalnie powielanymi utworami audiowizualnymi, programami i grami komputerowymi, Straż Graniczna, licząc się z przypadkami ewentualnego ujawnienia znacznych ilości wymienionych nośników utworów oraz w celu ich skutecznego rozpoznawania, przewiduje przeprowadzenie działań, stosownie do przyjętej praktyki, z udziałem Policji, GUC, GIC, a także przedstawicieli Koalicji Antypirackiej.    Jednocześnie informuję, że rząd Rzeczypospolitej Polskiej skierował do Sejmu projekt ustawy o zmianie ustawy o Prawie autorskim i prawach pokrewnych wraz z projektami podstawowych aktów wykonawczych. Pierwsze czytanie odbyło się na 61 posiedzeniu Sejmu w dniu 20 października 1999 r.    Z poważaniem    Minister    Marek Biernacki    Warszawa, dnia 8 lutego 2000 r.