Debaty sejmoweV Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie przyspieszenia rewindykacji dzieł sztuki pochodzących z kościołów Gdańska i Pomorza

   W związku z powtórną interpelacją pana posła Longina Pastusiaka z dnia 18 marca br., z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie proszę o przyjęcie uzupełniającej informacji.    Zarówno w moim piśmie z dnia 4 grudnia 1997 r., jak też w odpowiedzi Muzeum Narodowego w Warszawie z dnia 28 stycznia 1997 r. w sposób wyraźny została wyrażona wola oddania w depozyt wspomnianych przez pana posła 4 obiektów sztuki sakralnej, jednak realizacja tego posunięcia będzie wymagała wystąpień właściwych proboszczów. Dlatego stwierdzenie pana posła Pastusiaka o niezapewnieniu realizacji uzgodnienia ˝zwrotu˝ tych obiektów stanowi niezrozumienie oczywistego faktu, że oddanie zabytku w depozyt wymaga uprzedniego zawarcia umowy zainteresowanych stron.    Nawiązując do posługiwania się przez pana posła pojęciem ˝rewindykacji˝ muzealiów, podkreślić należy, że problem dotyczy jedynie wspomnianej wyżej formy oddania w depozyt.    1. Wspomniany przez pana posła ˝program rewindykacyjny˝ jest w istocie prywatnym dokumentem pt. ˝Postulat rewindykacji gdańskich zabytków sakralnych do konkatedralnej Bazyliki Mariackiej i innych kościołów województwa˝, opracowanym w 1997 r. przez proboszcza Bazyliki Mariackiej ks. Stanisława Bogdanowicza i konserwatora p. Mirosława Zeidlera. Dokument ten stanowił przedmiot analizy dokonanej przez dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie, który jednak dostrzegł możliwość uwzględnienia postulatów wyłącznie w odniesieniu do czterech obiektów. Oddanie tych zabytków w depozyt zostało też uprzednio uzgodnione w trakcie negocjacji pomiędzy panem posłem, wiceministrem Tadeuszem Polakiem i dyrektorem Muzeum Narodowego.    Moja odpowiedź z dnia 4 grudnia 1997 r. nie była zatem ˝fragmentaryczna i wymijająca˝, lecz odnosiła się do wcześniejszych uzgodnień, jak również do niemożności wkraczania przeze mnie w kompetencje dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. Zgodnie z zarządzeniem ministra kultury i sztuki z dnia 9 września 1997 r. w sprawie warunków przenoszenia muzealiów (MP nr 68, poz. 665), wydanym na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (DzU z 1997 r. nr 5, poz. 24), każde przeniesienie (rozporządzenie) muzealium wymaga zgody dyrektora muzeum.    W przedmiocie ołtarza głównego z Kościoła Podwyż- szenia Krzyża Świętego w Pruszczu Gdańskim pragnę zauważyć, że prowadzę korespondencję bezpośrednio z burmistrzem Pruszcza Gdańskiego. W moim piśmie do burmistrza z lutego br. deklaruję - w imieniu dyrektora Muzeum Narodowego - możliwość wykonania profesjonalnej, konserwatorskiej kopii zabytku i przekazania jej kościołowi i miastu. Sam obiekt, podobnie jak pozostałe zabytki sztuki średniowiecznej znajdujące się w Muzeum Narodowym, stanowi bowiem własność muzeum na mocy dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (DzU nr 13, poz. 87 ze zm.). Zatem nie można mówić, w ślad za dokumentem, o którym wyżej, o jego rewindykowaniu.    2. Wyrazem niezrozumienia istoty mojej odpowiedzi na interpelację jest kwestionowanie przez pana posła stanu opieki konserwatorskiej w Muzeum Narodowym. W odpowiedzi tej wskazano bowiem, że bieżąca konserwacja zapewnia należyty stan zachowania ołtarza Boga Ojca z kościoła św. Katarzyny i jedynie ewentualne przemieszczenie zabytku i ustawienie go w innych warunkach wymagałoby dodatkowej konserwacji.    Odnosząc się do kwestionowanego stanu konserwatorskiego ołtarza antwerpskiego z kościoła w Pruszczu Gdańskim, wyjaśniam, że obiekt ten jest w bardzo dobrym stanie nie wykluczającym jego przenoszenia; jednakże dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie takiej ewentualności nie zakłada.    3. Na marginesie jedynie pragnę wyjaśnić, że pod pojęciem ˝magazynu studyjnego˝ (lub ˝galerii studyjnej˝) w Muzeum Narodowym kryje się miejsce eksponowania obiektów sztuki sakralnej, w stosunku do których istnieje duże zainteresowanie ze strony historyków sztuki oraz osób bezpośrednio zajmujących się wybranymi aspektami badań nad sztuką średniowiecza.    Minister    Joanna Wnuk-Nazarowa    Warszawa, dnia 14 kwietnia 1998 r.