Debaty sejmoweV Kadencja

Interpelacja w sprawie realizacji ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych

   Szanowny Panie Ministrze! W związku z szeroko zapowiadaną od czerwca ub. r. przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów pana Jana Wojcieszczuka nowelizacją ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych zwracałam się kilkakrotnie z zapytaniami i interpelacjami poselskimi z prośbą o wyjaśnienie wielu kwestii, które mogą mieć znaczenie podczas debaty sejmowej dotyczącej przygotowanego przez ministerstwo projektu zmiany ustawy. Odpowiedzi udzielane przez pana Wojcieszczuka nie zawsze cechowały się należytą starannością i nie do końca wyjaśniały meritum sprawy.    Tak więc interpelacją z dnia 6 listopada 1998 r. zwróciłam się z zapytaniem dotyczącym wydanych decyzji polecających usunięcie nieprawidłowości i cofających zezwolenie dla podmiotów, którym udzielono zezwolenia. Informacje zawarte w odpowiedzi udzielonej w dniu 8 grudnia były bardzo ogólnikowe i sprowadzały się do następujących stwierdzeń:    Np. w przypadku Spółki Casinos Poland poinformowano mnie, iż termin na polecenie dostosowania struktury udziałów był dwukrotnie przedłużany, ostatnio do dnia 30 czerwca 1998 r., i że w tej sprawie wystosowano pismo do ministra skarbu państwa z prośbą o interwencję. Pragnę jednocześnie przypomnieć, iż pytanie moje dotyczyło głównie zakresu stosowania art. 52 ustawy. Trudno więc uznać tak lakoniczną odpowiedź za zadowalającą, a stwierdzenia, iż polecenie dotyczyło dostosowania struktury udziałów do wymogów art. 27 ustawy, bez poinformowania mnie, na czym polega niewłaściwa struktura udziałów, trudno uznać za wyczerpujące.    Jednocześnie w następnym punkcie odpowiedzi szczegółowo informuje się mnie o wydanym poleceniu dla spółki Służewiec, polegającym na zatrudnianiu osób bezpośrednio przyjmujących zakłady bez wymaganego świadectwa zawodowego. Dostrzegając konieczność posiadania świadectwa zawodowego, należałoby chyba rozróżnić wagę poruszanych zagadnień.    Podobnie w przypadku decyzji wydanej dla spółki Betako - pan Wojcieszczuk poinformował mnie jedynie, iż wykonując decyzję dostosowawczą spółka nie dotrzymała terminu na dostosowanie. Chociaż zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o grach minister finansów cofa udzielone zezwolenie w przypadku niezastosowania się podmiotu do wydanego polecenia, nie udzielono odpowiedzi, dlaczego w tym przypadku nie zastosowano powyższej dyspozycji.    W przypadku Spółki Casino Lubuszanin w odpowiedzi z dnia 8 grudnia 1998 r. poinformowano mnie, iż decyzją z dnia 12 sierpnia 1998 r. minister finansów cofnął udzielone zezwolenia na prowadzenie kasyna gry z powodu niepodjęcia działalności. W odpowiedzi udzielonej przez pana Wojcieszczuka w dniu 5 marca 1999 r. stwierdzono, iż w dniu 12 lutego 1999 r. minister finansów uchylił decyzję cofającą zezwolenie na prowadzenie kasyna gry w Słubicach, biorąc pod uwagę względy ekonomiczne i społeczne.    Analizując szczegółowo przepisy ustawy o grach losowych, nie znalazłam nigdzie zapisu mówiącego, iż w przypadku wystąpienia względów ekonomicznych i społecznych minister finansów może uchylić cofnięcie zezwolenia. Zresztą chyba pan minister też nie znalazłby podobnego zapisu, gdyż w projekcie zmiany ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. (druk nr 1213) znalazł się zapis zmieniający brzmienie dotychczasowego art. 52 ust. 2 pkt 1, który z dyspozycji nakazującej ministrowi finansów cofnięcie zezwolenia (minister finansów cofa zezwolenie) zmienia zapis w dyspozycję fakultatywną (minister finansów może cofnąć zezwolenie).    Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu rządowego projektu do art. 52 ust. 2 stwierdzono: ˝w obecnie obowiązującej ustawie przepis art. 52 ust. 2 nakazuje ministrowi cofnięcie zezwolenia podmiotowi w określonych przypadkach˝.    Z uwagi na fakt, iż w odpowiedziach udzielonych przez pana Jana Wojcieszczuka informacje dotyczące zagadnień związanych z art. 52 ustawy są, jak wcześniej wskazałam, bardzo ogólnikowe uprzejmie proszę pana ministra o wyjaśnienie, dlaczego minister finansów w niektórych przypadkach podejmuje działania zgodnie z brzmieniem art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (np. Intergra, Casinos Poland, zezwolenie na kasyno w Zgorzelcu), a w innych nie realizuje nakazu ustawowego i nie cofa udzielonych zezwoleń (np. Casino Lubuszanin, Casinos Poland).    Szanowny Panie Ministrze! W swoim zapytaniu z dnia 6 listopada 1998 r. zwróciłam się również z prośbą o informację dotyczącą realizacji obowiązków podatkowych przez podmioty urządzające i prowadzące działalność w zakresie gier losowych, jak również o egzekwowanie zaległości w przypadku gdy podmioty nie płacą należnych podatków ze złożonych zabezpieczeń finansowych. W odpowiedzi udzielonej przez podsekretarza stanu Jana Wojcieszczuka poinformowano mnie, iż dotychczas nie miało miejsca zaspokajanie roszczeń z tytułu zobowiązań podatkowych z zabezpieczeń podmiotu urządzającego gry losowe i zakłady wzajemne.    Z uwagi na fakt, o którym informowała Rzeczpospolita, że w przypadku Spółki SeMa Casino izba skarbowa, wykorzystując złożone zabezpieczenie, wyegzekwowała zaległy podatek od gier, zwróciłam się z zapytaniem o przyczynę niepodania tej informacji w odpowiedzi na moją interpelację.    Muszę stwierdzić, iż z dużym zdziwieniem zapoznałam się z treścią odpowiedzi z dnia 13 lipca 1999 r. podpisanej również przez pana Jana Wojcieszczuka, w której stwierdzono, iż: ˝postępowanie egzekucyjne nie dotyczyło podmiotu urządzającego gry losowe i było prowadzone w okresie, w którym nie występowała już konieczność ochrony interesu finansowego uczestników gier˝, co było przyczyną niepoinformowania mnie o tym.    Szanowny Panie Ministrze! Nie chcąc wdawać się w głębszą polemikę, pragnę jedynie zaznaczyć, iż w informacji o realizacji ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych za rok 1997 (druk nr 856), przekazanej Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 28 grudnia 1998 r. (a więc w 20 dni po udzieleniu odpowiedzi na moje zapytanie), w pkt. 1.7. zawierającym wykaz podmiotów prowadzących działalność na podstawie przepisów ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych w załączniku nr 2 pod poz. 20 wymieniono Spółkę SeMa Casino jako właśnie podmiot prowadzący działalność w zakresie kasyna gry, jednocześnie wskazując, iż w roku 1997 spółka ta nie miała przychodów z gier (do wskazuje na fakt nieprowadzenia działalności). W związku z tym pojawia się pytanie, dlaczego w tym przypadku Spółkę SeMa Casino uznano za podmiot prowadzący działalność w zakresie gier losowych, a w odpowiedzi na moją interpelację uznano, że spółka takim podmiotem nie była?    Odpowiedź z dnia 13 lipca 1999 r. zawiera również informację, iż podstawowym przeznaczeniem określonego w art. 38 zabezpieczenia finansowego jest ochrona praw grających, zaś realizacja roszczeń z tytułu zobowiązań podatkowych z tych zabezpieczeń jest kwestią drugoplanową i winna mieć miejsce wtedy, gdy inne działania organów podatkowych są nieskuteczne. Trudno jest zgodzić się z powyższym wywodem, gdyż nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych. W związku z tym uprzejmie proszę o informację, w ilu przypadkach korzystano ze złożonych zabezpieczeń celem realizacji roszczeń grających.    Proszę jednocześnie o informację dotyczącą wysokości zaległości w podatku od gier, jak również wysokość podatku wyegzekwowanego działaniami urzędów skarbowych.    Szanowny Panie Ministrze! Uznając odpowiedzi na moje interpelacje i zapytania w dużym stopniu za niezadowalające, pozwoliłam sobie na złożenie w dniu 2 lipca 1999 r. interpelacji w sprawie kwalifikacji urzędników Departamentu Gier Losowych i Zakładów Wzajemnych Ministerstwa Finansów. Mam nadzieję, że przedstawiona informacja pozwoli na wyjaśnienie przyczyn udzielania niepełnych odpowiedzi.    Z poważaniem    Poseł Maria Okońska-Zaremba    Warszawa, dnia 30 lipca 1999 r.