Debaty sejmoweV Kadencja

Interpelacja w sprawie niezawarcia umowy sprzedaży prywatyzowanych cukrowni polskich z niemieckim koncernem Nordzucker

   Szanowny Panie Ministrze! Koncern Nordzucker od 1999 r. prowadził rozmowy z Ministerstwem Skarbu Państwa, na podstawie których liczył na kupno 11 prywatyzowanych cukrowni i w ten sposób zdobycie jednej piątej polskiego rynku cukrowniczego. Od samego początku rozmowy były prowadzone co do czterech grup cukrowniczych: toruńskiej, poznańskiej, szczecińskiej i pomorskiej. Były już sporządzone umowy, które czekały na podpisanie. Negocjacje zakończyły się sfinalizowaniem umów dotyczących jedynie sześciu cukrowni należących do dwóch grup: toruńskiej i poznańskiej. Pozostałe cukrownie nie zostały sprzedane, bowiem polityka Skarbu Państwa uległa zmianie, dlatego nie doszło do sfinalizowania umów końcowych.    Pamiętać jednak należy, iż Polska jest stroną umowy zawartej z Niemcami, odnoszącej się do popierania i wzajemnej ochrony inwestycji, która zabrania dyskryminacji zagranicznych przedsiębiorców. Umowa ta była motorem, na podstawie którego Nordzucker wystosował do sądu arbitrażowego w Brukseli pozew. Domaga się w nim sprzedaży pięciu cukrowni, co do których były prowadzone negocjacje; bądź rezygnując z ich kupna, Nordzucer żąda 200 mln euro odszkodowania.    W związku z tym moje pytanie brzmi:    Dlaczego Ministerstwo Skarbu Państwa, zmieniając koncepcję dotyczącą prywatyzacji polskich cukrowni, naraziło państwo na niedotrzymanie warunków umowy dwustronnej z Niemcami, a tym samym doprowadziło do niewywiązania się ze zobowiązań przyjętych na siebie, co skutkować może poważnym obciążeniem finansowym w postaci odszkodowania, jakiego dochodzić może Nordzucker przed sądem arbitrażowym w Brukseli?    Z poważaniem    Poseł Bożenna Bukiewicz    Zielona Góra, dnia 14 lutego 2007 r.