Interpelacja w sprawie ujednolicenia stosowania art. 33 § 3a oraz art. 58 § 2 ustawy Kodeks karny
  Szanowny Panie Ministrze! Pragnę zwrócić uwagę na odmienne brzmienie i uregulowania treści art. 33 § 3 oraz art. 58 § 2 Kodeksu karnego, które mogą skutkować odmiennym i niejednolitym orzekaniem kary grzywny przez sądy powszechne.   Stan obecny: Art. 33 § 3 Kodeksu karnego regulujący zasady wymiaru kary grzywny stanowi, że ustalając stawkę dzienną grzywny, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa niż 10 złotych, ani też przekraczać 2000 złotych.   Natomiast art. 58 § 2 Kodeksu karnego regulujący zasady orzekania kary grzywny stanowi, że grzywny nie orzeka się, jeżeli dochody sprawcy, jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniają przekonanie, że sprawca grzywny nie uiści i nie będzie jej można ściągnąć w drodze egzekucji.   Analiza powyżej wskazanych przepisów prawnych doprowadza do wniosku, że warunki osobiste i rodzinne sprawcy przestępstwa nie są zaliczane do przesłanek, które sąd bierze pod uwagę przy nieorzekaniu kary grzywny w myśl art. 58 § 2 Kodeksu karnego. Niejednokrotnie zdarza się natomiast, że sąd orzeka karę grzywny, podczas gdy warunki osobiste i rodzinne sprawcy przestępstwa uzasadniają przekonanie, że nie będzie ona przez sprawcę uiszczona, ani też nie będzie jej można ściągnąć w drodze egzekucji. Tak orzeczona kara grzywny zamiast przynosić dochód dla Skarbu Państwa, skutkuje koniecznością orzeczenia zastępczej kary pozbawienia wolności wobec skazanego, co wiąże się ze stratami finansowymi Państwa spowodowanymi komiecznością utrzymania skazanych w zakładach karnych   Natomiast w myśl art. 33 § 3 Kodeksu karnego warunki osobiste i rodzinne sprawcy przestępstwa są obligatoryjnie brane pod uwagę przez sąd przy ustalaniu stawki dziennej grzywny.   Wydaje się zatem, że również warunki osobiste i rodzinne sprawcy przestępstwa mogą w pewnych przypadkach uzasadniać przekonanie, że sprawca grzywny nie uiści i nie będzie jej można ściągnąć w drodze egzekucji. Niecelowe będzie wówczas orzekanie kary grzywny, co w wielu wypadków może pozwolić na uniknięcie orzekania zastępczych kar pozbawienia wolności.   W związku z powyższym interpeluje do Pana Ministra w następującej sprawie:   1. Jak wysoki jest odsetek orzeczonych kar grzywny, które nie zostają przez sprawców uiszczone ani też ściągnięte od nich w drodze egzekucji?   2. Czy podejmowane są działania mające na celu zwiększenie dochodów Skarbu Państwa poprzez stworzenie procedur umożliwiających bardziej efektywne ściąganie od sprawców przestępstw orzeczonych kar grzywny?   3. Czy podejmowane są działania mające na celu ujednolicenie przepisów art. 33 § 3 oraz art. 58 § 2 Kodeksu karnego, mogące wpłynąć na rozsądne stosowanie kary grzywny i nieorzekanie jej w przypadkach, kiedy okoliczności sprawy wskazują, że nie będzie ona uiszczona?   Z poważaniem   Poseł Jan Bednarek   Warszawa, dnia 27 grudnia 2005 r.
- Interpelacja w sprawie utrudniania rolnikom dzierżawcom przez Agencję Nieruchomości Rolnych wykupu gospodarstw rolnych
- Interpelacja w sprawie wykonywania płatnych usług medycznych przez szpitale publiczne
- Interpelacja w sprawie rozwoju rynku papierów dłużnych przedsiębiorstw
- Interpelacja w sprawie działalności Instytutu Polskiego w Budapeszcie
- Odpowiedź na interpelację w sprawie perspektyw rozwoju zakładów pracy chronionej